"Kot"

Mieszkam sobie w najzwyczajniejszym jednopokojowym mieszkaniu, w najzwyczajniejszym prowincjonalnym małym miasteczku. Nie jest to może jakieś straszne miejsce, ale no ale nie ma tu tylu możliwości, co na przykład w Moskwie. Dziewczyny nie mam, przyjaciół niewielu, a i ci są raczej znajomymi. Moim jedynym przyjacielem, że tak powiem, stał się mój kot. Może wam się to wydawać osobliwe ale tak mi było dobrze i nigdy nie chciałem tego zmieniać.
Kot był staruszkiem, niedawno skończył równo osiemnaście lat. Okazję tę uczciliśmy każdy po swojemu: on pysznym Whiskasem, a ja butelką taniego piwa. Złożyło się jakoś tak, że zwierzątko moje nazywałem po prostu - Kot. Kiedyś, dawno temu, starałem się wymyślić mu jakieś imię, ale jego pyszczek przyjmował wyrażenie zadowolenia tylko i wyłącznie wtedy, gdy nazywano go Kotem, żadne inne imię mu nie pasowało. Tak więc przeszliśmy z Kotem bardzo wiele, i zdawałoby się, że rozumiemy się w pół słowa, jeżeli nie w pół spojrzenia. I to głównie o nim będzie ta historia..
Pewnego późnego wieczoru wracałem z pracy do domu. Pracowałem wtedy jako stróż na parkingu, praca ta nie była szczególnie skomplikowana ani trudna, no ale trzeba było się się sporo nasiedzieć w stróżówce, czasem nawet dobę, ponieważ stróżów było tylko dwóch. W kieszeni miałem paczuszkę z kocią karmą, a deszcz lał nawet nie jak z cebra, ale jak z tysiąca pomp strażackich. Zmokłem po drodze niesamowicie, zmarzłem na kość, poszedłem więc szybciej, na skróty. Na ganku drżącymi od zimna rękoma otworzyłem zamek i wszedłem do domu.
Gdy teraz o tym opowiadam, tak sobie myślę, że pierwsze, co mnie poraziło, to cisza. Zazwyczaj mojemu powrotowi po dobowym dyżurze towarzyszyło radosne miauczenie, a puszysty kłębek skakał mi z szafy na ramię. Teraz nie było ani jednego, ani drugiego. Słychać tylko milicyjne syreny gdzieś na ulicy. Bez powodzenia starałem się odpędzić głupie myśli, wchodząc do jedynego pokoju. Myślałem, może śpi zwierzaczek. Nikogo. Z ciężkim sercem wszedłem do kuchni i zobaczyłem Kota, rozpłaszczonego w rogu, pod stołem. Przewracając meble, rzuciłem się ku niemu, z nadzieją, że może to taka nowa zabawa, kot zaraz wstanie i spojrzy na mnie chytrym wzrokiem - "co, nastraszyłem cię?". Ale nie. Gdy tylko podniosłem puszyste ciało, jego głowa bezwładnie opadła. Nie żył. Upadłem na kolana i zacząłem płakać. Tak naprawdę w życiu płakałem bardzo rzadko. Gdy odszedł mój Tata, nie płakałem. Gdy straciłem pracę, nie płakałem. Lecz teraz klęczałem i płakałem niczym małe dziecko, ściskając martwego kota. Nie pamiętam, ile czasu tak przesiedziałem. Po pewnym czasie po prostu się wyłączyłem, wziąłem łopatę, starą skrzynkę spod butów i poszedłem pochować mojego najlepszego i jedynego przyjaciela.
Ponieważ mieszkałem na samym skraju osiedla, do lasu nie szedłem długo. Wykopałem maleńki grób i złożyłem tam Kota. Zaznaczywszy mogiłkę czymś w rodzaju krzyża z gałęzi oraz obłożywszy ją kamieniami, powlokłem się do domu. Nie rozbierając się rzuciłem się na łóżko i zasnąłem niespokojnym snem. Pamiętam, że budziłem się kilka razy i czułem, jakby ciągle tu był, jakby spał, zwinięty w kłębek. Lecz za każdym razem, kiedy sen odchodził na dobre, czułem dookoła siebie niesamowitą pustkę, a serce mi pękało od bólu, spowodowanego stratą.
Jakoś tak nad ranem się obudziłem i usłyszałem ciche cykanie w korytarzu. Takie dźwięki zawsze wydawał Kot, kiedy chodził po gołej podłodze. Cyk-cyk-cyk, maleńkie pazurki stukają o drewno. Cyk-cyk-cyk. Z przyzwyczajenia go przywołałem, obróciłem się na drugi bok, kiedy nagle przeszył mnie dreszcz. Przecież wczoraj go pochowałem! Wyskoczyłem z łóżka, czując jednocześnie radość i przerażenie, rzuciłem się do korytarza. Pusto. Można się zdziwić, jak mocno wpłynęła na mnie strata zwierzątka domowego. No ale Kot nie był tylko jakimś tam zwierzątkiem, był moim przyjacielem.
Cały następny dzień gapiłem się bezmyślnie w telewizor. Koło wieczora poszedłem do sklepu, kupiłem butelkę taniej wódki i wypiłem ją w samotności, wspominając przyjaciela, który odszedł. Kiedy audycja w telewizorze zmieniła się w śnieg, wyłączyłem pudło i ruszyłem w stronę łóżka. Rozebrałem się do bielizny, i już miałem dać nurka pod ciepłą kołdrę, kiedy to usłyszałem ciche miauczenie. Wzdłuż kręgosłupa przebiegła mi strużka zimnego potu. Drzwi zamknięte, okna i okiennice też, z powodu kiepskiej pogody. Żaden dachowiec nie mógł się tutaj dostać. Na miękkich nogach podszedłem do włącznika światła. Pstryk. Elektryczne światło wydobyło pokój z mroku, pozostawiając cień jedynie w kątach. Nigdzie niczego nie dostrzegłem. Zrzucając winę na tanią gorzałę, wyciągnąłem rękę, żeby światło wyłączyć, kiedy to zobaczyłem w kącie charakterystyczny blask kocich oczu, odbijających promienie światła. Zamurowało mnie. Przestałem oddychać, wpatrywałem się w płonące kocie oczy w kącie. Gdy płuca zaczęły mnie palić od braku powietrza, rozległ się koci pomruk zadowolenia, a blask zniknął, zupełnie jakby niewidzialny dla mnie kot odwrócił głowę albo po prostu zamknął oczy. Drżącą ręką sięgnąłem po latarkę, którą zawsze trzymam niedaleko włącznika, na wypadek problemów z prądem, które tu akurat zdarzają się dość często. Namacałem gładką obudowę, wcisnąłem przycisk, i promień światła rozświetlił kąt, rozganiając cień. Moje nadzieje, że zobaczę tam kota-dachowca okazały się płonne, jedyne co zobaczyłem, to starą, obszarpaną tapetę, brzeg wersalki... i nic więcej. Cicho zakląłem i wyłączyłem latarkę.
Tej nocy spałem przy włączonym świetle. Nie raz i nie dwa dało się słyszeć z korytarza albo z ciemnych kątów kocie mruczenie i ciche stukanie łapek. Po kilku godzinach, zupełnie wyczerpany strachem, zasnąłem. Obudził mnie dźwięk budzika, czułem dziwne ukojenie. Dlaczego? Pewnie dlatego, że słyszałem mruczenie oraz machinalnie głaskałem ciepły koci bok.
Nie tyle otworzyłem oczy, co je wytrzeszczyłem. I nie zobaczyłem nic. Byłem gotów przysiąc, że jeszcze przed sekundą dotykałem miękkiej, jedwabistej, kociej sierści. Czułem, jak zwierzę oddycha. A teraz pustka. Dotknąłem narzuty. Była zimna. Nie, nie zimna. Lodowata, zupełnie, jakby ktoś postawił na niej wiaderko z lodem.
Z dziwnym spokojem wstałem, zadzwoniłem do szefa i wziąłem urlop na żądanie. Jak tylko słuchawka opadła na widełki, na pełnej szybkości wypadłem z mieszkania, nawet nie zamknąłem drzwi. I to właśnie było moim największym błędem.
Kilka godzin szwendałem się po mieście, starałem się zacząć myśleć logicznie. Na głos zacząłem nawet rozmyślać o tym, jak alkohol potrafi zaszkodzić, co bardzo przeraziło pewną starszą panią, która natychmiast przyspieszyła kroku, aby szybciej oddalić się od dziwaka. W końcu uspokoiłem się i postanowiłem, że wracam do domu i przeszukuję tam każdy centymetr. Gdy podszedłem pod swoje drzwi, zauważyłem, że są uchylone. Nie zamknąłem ich przecież, kiedy wychodziłem. Zrobiłem głęboki wdech i wszedłem do środka.
Zmierzchało już - tyle czasu biłem się z sobą, aby się uspokoić i wrócić do siebie, łążąc po mieście. W korytarzu było ciemno, ale spod drzwi pokoju sączył się strumyczek światła. Usłyszałem kroki i ludzki szept. Złodzieje! Kucnąłem, modląc się, żeby nie zaskrzypiały pode mną stare deski i chciałem się wymknąć z mieszkania, aby zadzwonić na milicję od sąsiadów.
Niestety, złośliwość rzeczy martwych znów dała o sobie znać. Przeklęta deska, na której stanąłem, wydała głośny, mrożący krew w żyłach dźwięk. Drzwi się otworzyły i ktoś, złapawszy mnie pewnym chwytem, wciągnął mnie do pokoju.
W moim mieszkaniu tak naprawdę nie było żadnego łupu dla złodzieja, ale przecież dla narkomanów liczy się każda kopiejka. A właśnie tak nazwałbym tych dwóch młodzieńców, którzy zdążyli już przewrócić mój uporządkowany niegdyś pokój do góry nogami. Nerwowe ruchy, napięte mięśnie twarzy, a przy tym rozpaczliwa siła szczura, otoczonego w kącie. Jeden z nich zatykał mi usta, przystawiając mi do gardła mój własny nóż kuchenny, drugi szukał czegoś, co miałoby jakąś wartość.
- Gdzie trzymasz pieniądze!? - nóż wbił się w skórę, zostawiając na niej niewielkie na razie rozcięcie.
- Ja pier****, weź go ku*** i pomóż mi szukać - rzucił drugi, wyrzucając zawartość szafy na podłogę.
Tak naprawdę nawet się nie przestraszyłem. Nigdy nie byłem tchórzem, jak już umierać, to po męsku - bez strachu i błagania
W tym momencie zauważyłem dziwne zjawisko w cieniu ponad szafą. Zupełnie jakby cienie skumulowały się i uformowały w kształt małego, puszystego ciała. Błysnęły kocie oczy. Rozległ się nie pomruk, a cichy ryk, jaki czasem wydają z siebie gotowe do bójki dachowce. Skok. Kot dopadł głowy ćpuna i machnięciem łapy rozpruł mu gardło. Skok z ciała, osuwającego się na ziemię w stronę mojej twarzy. Odruchowo zamknąłem oczy, skuliłem się i poczułem na policzku dotknięcie sierści. Drugi, który mnie trzymał, bez słowa osunął się na ziemię. Bojąc się ruszyć, stałem pośrodku pokoju z zamkniętymi oczami, a dookoła mnie rozlegały się miękkie kroki czegoś, co kiedyś było moim kotem.
Usłyszałem pomruka zadowolenia i poczułem jak kot ociera się o moją nogę. Zebrałem się w sobie i otworzyłem oczy. Złodzieje byli na miejscu, jeden stara się coraz słabiej zatamować krwawienie z szyi, a koło mnie leży tułów drugiego. Dokładnie, tułów. Głowa człowieka, grożącego mi nożem, leżała tak z metr dalej. Jednak stworzenia, które tak zmasakrowało dwóch dorosłych mężczyzn nie było nigdzie, i tylko kątem oka dostrzegłem blask. Zupełnie jakby ktoś puścił mi oczko zza szafy.
Nie chcę wdawać się tutaj w szczegóły, jak pozbyłem się dwóch ciał z mojego mieszkania. Powiem tylko, że moi sąsiedzi to porządni ludzie, którzy uważają, że każdy powinien pilnować własnego nosa. Po dwóch dniach, kiedy przywróciłem w mieszkaniu porządek, siedziałem sobie na kanapie i oglądałem jakieś głupie show w telejajku. W jednej ręce trzymałem butelkę piwa, natomiast drugą głaskałem zimne ciało mruczącego w zadowoleniu Kota. Kota, który co wieczór wyłaniał się z ciemności. I razem z ciemnością odchodził każdego ranka.

"Twój Cień"

Muszę się streszczać, bo to coś mnie goni. I nic dziwnego, w końcu to mój cień. Nie zniknie, dopóki ja się nie zabiję, lub on tego nie zrobi. Ale najpierw tekst.


Zaczęło się 4 miesiące temu. Był listopad, więc z każdym dniem, o wcześniejszej porze, robiło się ciemno. A ja, gdy wracałem ze szkoły siadałem tutaj i faszerowałem się strasznymi opowieściami. Aż w pewnym momencie ojciec powiedział do mnie:
- Wynieś śmieci, synu.
- No dobra.
Ubrałem się, chwyciłem dwutygodniowy wór i wyszedłem na dwór. Było ciemniej niż.... za koszulą u murzyna (żeby nie przeklinać). Do śmietnika mam trochę więcej niż sto metrów, wysypałem śmieci i zobaczyłem, że coś na dnie skleiło się i śmierdziało. Wróciłem pod dom tą samą drogą, zadzwoniłem i zobaczyłem mamę.
- Mogę wyrzucić cały worek (mieliśmy wielorazowe)? Coś na dnie...
- Oczywiście, że tak - odrzekła mama i zamknęła drzwi.
Poszedłem z powrotem pod śmietnik TĄ SAMĄ DROGĄ i zacząłem dziwnie się czuć. A na sam koniec, poczułem się jakby mi ktoś otworzył spadochron. Wyrzuciłem worek i zobaczyłem... swój cień.
Oczywiście, nie taki cień, który rzuca latarnia, lecz moją mroczną, martwą wersję. Była blada, oczodoły miała czarne i kark jakby przełamany na bok. Nawet moja brązowa, skórzana kurtka była sraczkowato-szara. Całość poruszała się jak zjawa z gry horroru "The Stairs" (ciemny dym unoszący się z pleców, nie ruszała żadną kończyną). Zacząłem biec, a cień szedł dokładnie tą samą drogą. Zaryzykowałem i zrobiłem próbę. Pobiegłem pętelkę, a w jej środku podskoczlem z obrotem w powietrzu. Potem pobiegłem dalej i się odwróciłem. Potwór robił DOKŁADNIE TAKĄ SAMĄ pętelkę i uniósł się lekko w środku (oczywiście z obrotem). Był już bardzo blisko, gdy kontynuowałem bieg. A on tam stał tyle samo czasu co ja. W końcu ruszył. A ja biegłem. Gdzie nie poszedłem, on był 100 metrów za mną. Muszę być ciągle w ruchu. Nie mogę się przed nim ukryć. Jadę teraz z rodzicami kamperem, to stąd piszę tę opowieść.
Ciekawi cię, jak taki cień się tu znalazł. No cóż, jeśli jesteś wystarczająco odważny, przejdź 100 metrów. Potem wróć i przejdź je jeszcze raz. Wtedy to zobaczysz. Będzie po ciebie szło, po twoich śladach.

"Najlepszy szkolny psycholog świata"

Kiedy miałem dwanaście lat doszedłem do wniosku, że wszyscy na świecie (włączając w to moją własną rodzinę) są przeciw mnie. Nigdy nie byłem problematycznym dzieckiem, ale rodzice traktowali mnie jakbym takim był.
Na przykład codziennie musiałem być w domu o 17:00. Sprawiło to, że mój „czas zabawy” na zewnątrz z kolegami był mocno ograniczony. Nie pozwalano mi zapraszać kumpli do domu ani wpadać do nich w odwiedziny. Musiałem skończyć pracę domową zaraz po tym jak wróciłem do domu ze szkoły, nieważne ile to zajmowało. Moi rodzice nie kupowali mi gier komputerowych i zmuszali mnie do czytania książek, żebym mógł potem złożyć sprawozdanie z przeczytania książki jako dowód, że naprawdę tego dokonałem!
Teraz kiedy o tym myślę, to mimo że te zasady naprawdę mnie wkurzały to wcale nie one były najgorsze. To co naprawdę mnie raniło to brak współczucia i ciepła ze strony moich rodziców. Moja matka była gorzką kobietą, która sprawiała że ciągle czułem się winny błędów, które popełniłem i tarapatów w jakie czasami wpadałem. Mojemu ojcu znana była tylko jedna emocja: frustracja. Mówił do mnie właściwie tylko wtedy kiedy na mnie krzyczał za słabe oceny w szkole lub bił mnie za złe zachowanie.
Ale dosyć o nich, porozmawiajmy o moim psychologu szkolnym. Dla jego prywatności nazywajmy go doktor Tanner. Jak większość szkolnych psychologów był zawsze dostępny na kampusie aby wspierać uczniów potrzebujących pomocy w radzeniu sobie z emocjami, problemami w szkole, relacjami i tak dalej. Szczerze mówiąc nigdy nie widziałem żadnych uczniów rozmawiających z doktorem Tannerem. Codziennie przechodziłem obok jego gabinetu w drodze do stołówki i zerkałem przez małe okienko w drzwiczkach. Zawsze siedział sam i zajmował się papierkową robotą.
Myślę, że większość dzieci obawiała się mówić o swoich problemach z dorosłym, który był praktycznie obcym człowiekiem. Z tego powodu zbierałem odwagę przez trzy tygodnie aby go w końcu odwiedzić w biurze. 2 marca 1993 nastąpił dzień kiedy zdecydowałem się powiedzieć o swoich problemach doktorowi. Podczas przerwy na lunch stanąłem naprzeciw jego drzwi i zapukałem.
Przez okno dostrzegłem jego głowę. Zaprosił mnie gestem uśmiechając się ciepło. Wszedłem.
Powitał mnie, przedstawiając się i zapytał o moje imię. Doktor Tanner był ciepły w obyciu i roztaczał aurę życzliwości. W mniej niż trzydzieści minut opowiedziałem mu o tym jak podli są moi rodzice i w ogóle się o mnie nie troszczą. Po dłuższej chwili mój głos zaczął drżeć i przestałem mówić. Psycholog wsłuchiwał się uważnie w każde moje słowo i przytakiwał głową. Oczekiwałem, że odbędziemy teraz rozmowę o wszystkim, powie że moi rodzice tak naprawdę mnie kochają bla bla bla… Ale tego nie zrobił.
Doktor Tanner spojrzał na mnie z szerokim uśmiechem i powiedział:
- Wiesz… jestem najlepszym psychologiem szkolnym na świecie. Obiecuję ci, że to naprawię – otworzyłem szeroko oczy.
- Ok, ale jak? – zapytałem.
- Mam swoje sposoby – odpowiedział. – Jestem honorowym człowiekiem. Przysięgam ci, że w ciągu miesiąca twoje relacje z rodzicami polepszą się. Na zawsze.
Po dłuższej pauzie kontynuował:
- Jednak wymagam od ciebie obietnicy. Musisz obiecać, że po tym jak wyjdziesz z mojego biura nie powiesz nikomu o naszej dzisiejszej rozmowie. To będzie nasza mała tajemnica.
Obiecałem.
Następnego dnia poszedłem do pana Tannera po szkole. Było około 16:00 kiedy wszedłem do jego biura. Po ciepłym powitaniu poprosił mnie abym usiadł naprzeciw niego. Kiedy rozsiałem się wygodnie w fotelu dostrzegłem jak dr Tanner zasłania żaluzje do swojego biura.
- Gotowe – uśmiechnął się. – Teraz mamy zupełną prywatność!
Zaczęliśmy rozmawiać o tym co lubię i czym się interesuje, o moich ulubionych przedmiotach w szkole, nauczycielach których nie lubię i tak dalej. Rozmowa trwała jakąś godzinę i pan Tanner zaproponował mi wodę sodową. Z ochotą przyjąłem propozycję zważywszy na to, że moi rodzice nie pozwalali mi jej pić. Doktor sięgnął do swojej mini-lodówki i wyjął z niej dwie puszki wody.
Rozmawialiśmy dalej o moim życiu ale dość szybko straciłem przytomność z powodu jakiegoś środka, którego dr Tanner dodał do napoju.
Zanim się na dobre ocknąłem próbowałem przez prawie minutę przejrzeć przez mgłę, która przesłaniała mi wzrok. Kiedy doszedłem do siebie nie wiedziałem co myśleć. Byłem przykuty do łóżka a moje usta zaklejone były taśmą klejącą. Natychmiast spanikowałem – szarpałem się i próbowałem krzyczeć ale szybko się poddałem. Nie wierzyłem własnym oczom kiedy rozglądałem się po pokoju. Na ścianach wisiały plakaty superbohaterów a na półkach stały zdjęcia znanych sportowców. Na środku pokoju stał stary telewizor i Super Nintendo, dookoła walały się różne kartridże z grami.
Nie wiedziałem co myśleć. Byłem w pokoju wypełnionym przedmiotami za które większość dzieciaków oddałaby wszystko. Prawdopodobnie płakałbym z radości, gdybym nie był przykuty kajdankami do łóżka.
Skręciło mi się w żołądku kiedy dr Tanner wszedł do pokoju. Usiadł na krawędzi łóżka.
- Teraz posłuchaj – powiedział. – Pamiętaj, że jestem tu żeby ci pomóc i nigdy cię nie skrzywdzę, ok?
Doktor delikatnie zdjął mi taśmę z ust a potem kajdanki z rąk. Moim pierwszym odruchem był płacz, ale coś w postawie psychologa sprawiło, że czułem się bezpieczny. Uśmiechnął się do mnie i powiedział:
- Zostaniesz tutaj na dłuższą chwilę i podczas twojego pobytu możesz używać każdej zabawki i grać w każdą grę, która jest w tym pokoju podczas kiedy jestem w domu. Ale kiedy wyjdę z domu chcę abyś przykuwał się z powrotem do łóżka. Nadal będziesz mógł oglądać telewizję ale chcę żebyś oglądał tylko kanały z wiadomościami kiedy nie ma nie w domu.
Siedziałem w ciszy próbując przetworzyć informacje, które mi przekazał.
- Więc! – zawołał dr Tanner kładąc mi rękę na kolanie – zajmij się sobą a ja na chwilę wychodzę. Wrócę w porze obiadu.
Wstał z łóżka, przeszedł po pokoju i włączył telewizor zanim opuścił pomieszczenie. Kilka minut później zrozumiałem, że to nie jest żart. Pozostało mi tylko włączyć Nintento i grać w Mario do zmierzchu. Około 19:00 dr Tanner wrócił niosąc ze sobą talerz ze skrzydełkami kurczaka i ziemniakami. W końcu zebrałem w sobie odwagę i zapytałem go jak długo muszę zostać w tym pokoju.
- No cóż… około miesiąca – odpowiedział. – Mam pewną robotę do wykonania.
Następnego poranka obudziła mnie dłoń doktora klepiąca moją głowę.
- Hej kolego, nie musisz jeszcze wstawać jeśli nie chcesz ale muszę założyć to z powrotem – powiedział, po czym zatrzasnął zimne kajdanki na moich nadgarstkach.
Spojrzałem na niego. Nosił koszulkę z kołnierzem, luźne spodnie, na ramionach spoczywał luźny prochowiec a w ręku miał teczkę. Wyglądał dokładnie tak samo jak wtedy kiedy zobaczyłem go w szkole. Zanim wyszedł, umieścił pilot do telewizora obok mnie i kazał włączyć telewizor aby oglądać wiadomości. Pierwszym newsem była „wiadomość specjalna”. Poważnie wyglądający oficer policyjny stał w kadrze otoczony ludźmi z mikrofonami.
- Dziś rano w całym stanie został wszczęty Amber Alert (mobilizacja służb po zaginięciu dziecka). Kilku śledczych pracuje nad potencjalnymi podejrzani, jednak jak dotąd dysponujemy niewielkim materiałem dowodowym. Pracownicy szkoły widzieli chłopca ostatnio około godziny 17:00…
Zaczęło mnie mdlić kiedy moje zdjęcie ukazało się na ekranie. Była to fotografia ze szkolnego albumu z zeszłego roku. Zdjęcie było opatrzone moim nazwiskiem, wiekiem, nazwą szkoły i miasta. Powyżej widniał napis: "FBI ROZPOCZYNA POSZUKIWANIA ZAGINIONEGO DZIECKA. PODEJRZANY KIDNAPER NIEZNANY. POTENCJALNA UCIECZKA."
Relacja na żywo trwała dalej i wkrótce dostrzegłem dwie postacie, które weszły na podium. Oboje mieli poczerwienione oczy. Łzy spływały matce po twarzy, kiedy sięgnęła po mikrofon. Nigdy nie widziałem na jej twarzy takich emocji jak wtedy, kiedy zaczęła drżącym głosem mówić:
- Proszę oddajcie mi moje dziecko… Tak bardzo przepraszam… Proszę wróć do domu…
Kiedy mój ojciec sięgnął po mikrofon spodziewałem się, że ujrzę znane mi zimne oblicze, jednak on również miał łzy w oczach. Błagał świat aby zwrócił mu syna całego i zdrowego. Prosił o moje wybaczenie:
- Wiem, że nie byłem najlepszym ojcem. Ale nim będę. Proszę zwróćcie mi syna.
Wyłączyłem telewizor chwilę potem. Miałem mieszane uczucia bo nigdy wcześniej nie widziałem płaczącego ojca. Czułem się marnie widząc co przechodzą moi rodzice ale z drugiej strony spłynęła na mnie ulga. Teraz już wiedziałem jak bardzo mnie kochali.
Minęły około cztery tygodnie w trakcie których dr Tanner traktował mnie tak jak obiecał. Zostawiał mnie rano skutego do łóżka ale wracał po południu żeby zjeść ze mną obiad, porozmawiać i pograć w gry. Nigdy bym nie zgadł jaki jest dobry w monopol i scrabble. Ale pewnego poranka kiedy obudził mnie zanim wyszedł do pracy dostrzegłem stanowczy wyraz jego twarzy. Zrozumiałem również, że budzi mnie trzy godziny wcześniej niż zwykle.
- Musisz dzisiaj oglądać wiadomości. Bez żadnych wyjątków. Chcę, żeby telewizor był włączony cały dzień, przypatruj się wiadomościom z całą uwagą – powiedział ponuro.
Oczywiście zgodziłem się i odprowadziłem go do drzwi wzrokiem.
Jakieś dwie godziny później reklamę pasty do zębów przerwała wiadomość z ostatniej chwili: "ZNALEZIONO LUDZKIE SZCZĄTKI" Dwóch mężczyzn w garniturach mówiło do kamery:
- Z przykrością przynosimy złe wieści dotyczące sprawy zaginionego na początku miesiąca dziecka.
Jeden z mężczyzn pochylił głowę nad jakimiś papierami podczas gdy drugi kontynuował:
- Szczątki ludzkich zwłok zostały znalezione w worku na śmieci nieopodal autostrady. Wygląda na to, że ofiarą było dziecko jednak ilość szczątków jest niewielka ponieważ ciało zostało poćwiartowane a następnie spalone do kości.
Na ekranie ukazał się widok z helikoptera na autostradę. Dziesiątki radiowozów zbierało się dookoła wąskiego zjazdu. Nadal było słychać głos mężczyzny:
- W worku znaleziono legitymację szkolną.
W telewizorze pokazała się moja legitymacja, którą zawsze nosiłem w plecaku. Plastic był nieco wymięty ale zdjęcie i moje nazwisko były zupełnie czytelne. Kiedy dwóch mężczyzn oddaliło się, kamera skierowała się na moich rodziców. Siedzieli pośród reporterów. Na twarzy mojej matki widniał bolesny grymas. Ojciec trzymał głowę na kolanach.
Wyłączyłem telewizor.
Doktor Tanner powrócił bardzo późno. W pośpiechu wszedł do pokoju, zdjął mi kajdanki i dał mi do ręki butelkę wody. Położył mi ręce na ramionach uśmiechnął się i powiedział:
- Obiecał ci coś, prawda?
Otarłem łzy ściekające mi po policzkach.
- Teraz ty mi musisz coś obiecać – szepnął.
Powiedział mi żeby wypił całą wodę z butelki, pomoże mi zasnąć, a po wszystkim mam nigdy nikomu nie wspominać o tym, że kiedykolwiek go spotkałem. Obiecałem.
- Mówiłem ci już, że jestem najlepszym szkolnym psychologiem świata?
I miał rację.
Obudziłem się tej samej nocy gdzieś w środku parku. Gwiazdy rozświetlały niebo. Rozpoznałem park, był niedaleko mojej szkoły. Około kilometra dalej w dół drogi dostrzegłem swój dom. Światła w środku nie paliły się, ale widziałem swojego ojca siedzącego na schodach do domu. Podszedłem i zawołałem go. Powoli podniósł głowę ale kiedy zobaczył, że to ja zerwał się na równe nogi i przybiegł do mnie z otwartmi ramionami wykrzykując moje imię. Moja matka wybiegła w euforii z domu i zaczęła mnie uściskać.
Doktor Tanner miał rację. Wszystko się zmieniło. Moi rodzice uśmiechają się częściej i traktują mnie z czułością. Nie mógłbym prosić o lepsze zakończenie. Każdego dnia widuję doktora w szkole. Rzadko dochodzi między nami do kontaktu wzrokowego, ale czasami puszcza mi oczko.
Dotrzymałem swojej obietnicy. Ale jedno pytanie cały czas nie daje mi spokoju: Kogo dr Tanner poćwiartował, podpalił i podrzucił obok autostrady?

"Życie jest krótkie"

Byłem tam. Stałem przy ścianie, gdy się urodziłeś...
Bardzo szybko nadszedł twój pierwszy dzień szkoły. Stałem na dachu budynku i patrzyłem, jak idziesz do klasy.
Skwapliwie obserwowałem jak rośniesz, zmieniasz się, doświadczasz życia. Byłeś wyjątkowy na swój sposób, ale z dystansu wydawałeś się być dokładnie taki sam jak inni.
Ukrywałem się w kącie, gdy twoi rodzicie nagrywali kamerą twoje rozdanie świadectw. Wyglądałeś na bardzo szczęśliwego. Całe życie było przed tobą. Myślałeś, że na zawsze będziemy razem. Jednak ja wiedziałem lepiej. Te rzeczy zawsze kończą się tak samo.
Strasznie się nudziłem, gdy siedziałem na skraju twojego biurka i patrzyłem, jak cały czas pracujesz i pozwalasz, żeby życie cię omijało. Całkowicie mnie zawiodłeś. Ignorowałeś mnie. Zawsze myślałeś o "potem". Tak jak reszta tych głupców.
"Później" moglibyśmy podróżować. "Później" moglibyśmy przespać cały dzień. "Później" doceniłbyś mnie bardziej, kochał bardziej, szanował bardziej. Okazałeś się być jednym z tych złych. Chyba powinienem był ci współczuć, ale jestem już do tego przyzwyczajony.
Cicho wdychałem woń twoich włosów i patrzyłem jak ich kolor ulatnia się, zostawiając szarość i biel. Niegdyś miałeś bujne włosy o intensywnej barwie. Obwiniałeś mnie o zabranie ci tego. Nic nie czułeś, gdy lizałem twoją skórę, a moja żrąca ślina wypalała zmarszczki na twoim ciele, które niegdyś było tak gładkie i zdrowe.
"Później" przyszło i odeszło. W momencie, gdy w końcu odszedłeś na emeryturę, było już o wiele za późno na twoje plany dla mnie. Nie mogłem też już zrobić niczego oprócz tego, co zwykle. Czekałem i patrzyłem.
Smutny, pusty wazon stał za mną na parapecie twojego szpitalnego pokoju. Cierpliwie spoglądałem na twoją usychającą formę. Wiedziałem, że wtedy, blisko końca, tęskniłeś za mną. Tak jak wielu przed tobą i wielu, którzy dopiero mieli nadejść, żałowałeś, że nie doceniłeś mnie bardziej. Płakałeś, ale ja tylko siedziałem i patrzyłem.
Tylko ja czuwałem nad tobą, gdy w końcu umarłeś.
Wzruszyłem ramionami i zamknąłem to oko, a następnie otworzyłem kolejne. To wisiało na tylnej ścianie tego samego pokoju szpitalnego, gdzie ty się urodziłeś. Wydawało mi się, że minęła ledwie chwila. Całe twoje życie było dla mnie niczym mrugnięcie okiem.
Jako czas, mam tendencję do patrzenia na rzeczy inaczej niż wy, śmiertelnicy.
Może ten następny doceni mnie bardziej.

"Wiersz krwią pisany"

Cicho, mój przyjacielu, ja dobrze wiem co czujesz,

Lecz ja naprawdę twego mózgu potrzebuję.

Zabiorę ci oczy, i chociaż wzrok stracisz,

Białe, piękne światło w oddali zobaczysz.

Odcinam ci kończyny, nie zostaną żadne.

Tak cię proszę, zrozum, że to jest zabawne.

Twe jelito przypomina pstrąga, świeżo złowionego,

Krzyczysz, czyżbyś doświadczył bólu strasznego?

Teraz czas na najlepsze; serce twoje widzę,

Będę je kroić zaciekle, ja się tego nie brzydzę!

O, cicho już jesteś, przyjacielu drogi,

Czy to dlatego, że straciłeś głowę, serce i nogi?

Ech, ta zabawa nigdy nie będzie mnie nużyć!

Ciekawe, kiedy znowu uda mi się to powtórzyć...

"Ból"

- Niestety, proszę pani, on nie żyje... - powiedział przygnębiony Jack, najlepszy przyjaciel Jasona. Tak jak się spodziewał pani Arbenathy wybuchła charakterystycznym dla staruszek płaczem. Kiedy wyszedł, poczuł jednocześnie ulgę, że ma to już za sobą, ale jednocześnie miał wyrzuty sumienia z powodu kłamstwa, które przed chwilą powiedział. Nie łagodziła tego nawet świadomość, że lepiej będzie jeżeli pani Arbenathy nie będzie znała prawdy.
Jason właśnie skończył się rozpakowywać w swoim nowym domu. "Może  przeprowadzka pomoże mi zapomnieć o wszystkim, co mnie spotkało w Nowym Yorku". W głębi serca był prawie przekonany, że tak, ponieważ wreszcie czuł się wolny, spokoju nie dawało mu tylko to, że to mieszkanie było zbyt tanie. Tydzień później w pracy poznał się z Jackiem, który wyjaśnił mu pewien problem, jaki dręczy tą miejscowość, o gangu, który miał na skinięcie całą okoliczną policję. Nie chcąc wdać się w kłopoty Jason posłusznie płacił haracz przez miesiąc. Jednak po upływie tego czasu uznał, że to wszystko jest nie dopuszczalne i nie zapłacił haraczu. Następnego dnia do jego domu wpadło 3 ludzi, którzy go mocno pobili. W tym momencie zastanawiał się nad czymś, co mogłoby ich powstrzymać.
Na policję nie mógł zadzwonić, ponieważ gangsterzy zatłukliby go na śmierć. Wziął swoje oszczędności i kupił pistolet z nadzieją, że uda mu się wystraszyć gansterów na tyle, że dadzą mu spokój, bo w końcu od czego jest sztuczka kto pierwszy podejdzie zginie? Czekał cały dzień, był podekscytowany, jakąś dziwną pasją, która się w nim obudziła, normalny człowiek bałby się, ale on czerpał z tego satysfakcję. Kiedy wreszcie wyczekiwany przez niego moment nastał krzyknął niczym psychopata:
- Kto pierwszy podejdzie zginie!
Gangsterzy nie byli przygotowani na taką ewentualność, owszem mieli przy sobie broń, ale nie wyciągali jej od kiedy płacenie haraczu stało się zwykłą częścią życia mieszkańców, więc z wściekłością w oczach wycofali się. Jason cieszył się, że w końcu zrobił coś, czego inni nie odważyliby się zrobić, ale czuł pewien niedosyt, skoro potrafił im rozkazywać czemu by ich nie zabić? Następnego dnia, zgodnie z przewidywaniami Jason'a, bandyci przyszli uzbrojeni. Ponieważ Jason nie był głupi zabarykadował drzwi i wymierzył pistoletem w wejście czekająć, aż drzwi się otworzą. Po jakimś czasie Jason zobaczył 2 bandytów z bronią samopowtarzalną, więc z niezwykłą celnością posłał kule prosto między oczy gangstera. Gdy gangster bezwiednie opadł na ziemię, drugi z przerażeniem w oczach spojrzał na trupa po czym wycelował w Jason'a. Kiedy już miał zastrzelić drugiego gangstera, z daleka wyleciał kamień, który trafił Jason'a w czoło. Wraz z krzykiem bólu, Jason rzucił broń. Gdy otworzył oczy, zobaczył gangstera z glazurką, który powiedział "Cześć" po czym uderzył nią Jason'a.
Gdy Jason się obudził, był przykuty do ściany. Znajdował się w jakiejś opuszczonej fabryce. Większość ludzi pomyślałaby sobie w takiej sytuacji "Cholera, nie powinienem się w to pakować" i Jason myślał podobnie. Jednak radocha, jaką dało mu zabicie tamtego gangstera była czymś wspaniałym. Wiec nawet teraz przykuty do ściany, bezbronny i zdany na łaskę paru kryminalistów, czuł się spełniony. Przez 3 dni był masakrowany, od ciosów z jego twarzy nic nie zostalo, już nie mówiąc o kroczu. Po tych trzech dniach, wreszcie miał nastąpic koniec. Gangsterzy oblali Jasona benzyną po czym podpalili, gdy w jednej sekundzie stanął w płomieniach, o dziwo Jason wcale nie krzyczał. Nie dlatego, że był nieprzytomny, tylko dlatego, że ból przestał być jego wrogiem, a stał się przyjacielem.
Spędził z nim tyle czasu, że zrozumiał jego naturę i przestał go nie akceptować. Ludzie próbują pozbyć się bólu, a Jason zaprosił go do środka swojego ciała i pielęgnował. To spaczenie oczywiście nie sprawiło, że stał się odporny na ból. Po jakimś czasie stracił przytomność. Kiedy się obudził, chciał coś powiedzieć, jednak jego zniszczone płuca mu na to nie pozwoliły. Wiedział, że powinnien umrzeć, ale nie umarł. Skoro był żywy postanowił wykorzystać szansę. Z trudem wstał i wziął glazurkę, którą wykorzystywano do jego torturowania i krwią napisał na niej "Przywitaj się z moim przyjacielem, bólem". Tak samo, jak nie wiedział dlaczego taką przyjemność sprawiało mu zabijanie, tak samo nie wiedząc dlaczego postanowił pozwiedzać fabrykę,miejsce w którym poznał swojego najlepszego przyjaciela. Znalazł tam metalową maskę wykonaną z niezwykłą precyzją. Postanowil, że użyje tej maski, aby ukryć to, co zostało z jego twarzy, aby ludzie, z którymi zapozna swojego nowego przyjaciela, mogli skoncentrować się na nim, a nie na jego twarzy...

"Nie wpuszczaj zimnego człowieka"

Ostatniej nocy miałem sen. To był jeden z tych snów, które wydają się prawdziwe, aż do momentu przebudzenia. Był trochę dziwny... Był bardzo dziwny, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, że może nie być prawdziwy. Wciąż nie jestem przygotowany by uznać, że to nieprawda. Nie interesuję się rzeczami nadprzyrodzonymi i niezbyt je rozumiem. Po prostu mam wrażenie, że odszedłem dokądś i wróciłem, że coś naprawdę się stało kiedy się obudziłem... i chyba również kiedy spałem.
Kiedy kładłem się wczoraj spać, miałem dziwne uczucie. Wszyscy czasem mamy wrażenie, że jesteśmy obserwowani, ale tym razem to było coś więcej. Wydawało mi się, że ktoś jest ze mną w pokoju, ale mimo to nie mogłem powstrzymać się przed zaśnięciem.
Nie pamiętam dokładnie jak zaczął się sen. Pierwszą rzeczą, jaką pamiętam było to, jak patrzę na mój dom, a potem zaczynam iść. Po prostu szedłem wzdłuż ulicy. Domy moich sąsiadów zniknęły. Byłem na długiej, pustej drodze i nie było tam nikogo prócz mnie. Nie pamiętałem, co robiłem wcześniej w domu. Czułem po prostu silną potrzebę by iść.
Kiedy szedłem tą drogą, czułem się w porządku. Było zimno, ciemno i byłem trochę zagubiony, ale nie bałem się - nie tak, jak w swoim pokoju.
Nie wiem, jak długo szedłem. Mam wrażenie, że dłuższy czas, może nawet kilka dni. Ale wcale nie czułem się zmęczony i chciałem iść dalej.
Po jakimś czasie droga się zmieniła. Do tej pory była prosta i monotonna, ale w końcu zauważyłem zakręt i rozwidlenie. A kiedy tam dotarłem, nie byłem już sam. Znajomy głos zawołał mnie z drugiej strony drogi.
- Dobrze cię widzieć. - wyszeptał głos szkoda tylko, że w tym miejscu.
Odwróciłem się w stronę głosu, wiedząc już, kogo zobaczę. To był mój dawny przyjaciel z dzieciństwa - ktoś, kogo nie widziałem od lat. Wyglądał tylko trochę inaczej, niż go zapamiętałem. Był oczywiście starszy, niż kiedy go ostatnio widziałem, ale wydawał się przynajmniej kilka lat ode mnie młodszy - mimo że byliśmy w tym samym wieku. Był też bardzo blady, właściwie całkiem biały. Jego usta i ciemne kręgi pod oczami miały niebieski odcień.
- Co ty tu robisz? - zapytałem. - Jestem tu żeby cię ostrzec. - odparł.
Oczywiście zamieniłem się w słuch.
- W twoim domu jest teraz pewien człowiek. - wyjaśnił. - Jak to, ktoś jest teraz w moim domu? Dopiero stamtąd wyszedłem... chyba.
Właściwie nie wiedziałem jak długo już tam jestem. Nie wiedziałem, ile czasu szedłem drogą.
- Nie rozumiesz. - wymamrotał z naciskiem mój przyjaciel. - On naprawdę jest teraz w twoim domu.
Nie miałem pojęcia o czym mówi, ale byłem ciekawy.
- Kim on jest? - zapytałem. - To Zimny Człowiek. Przychodzi do ludzi nocą, kiedy się boją.
Zimny Człowiek? Nigdy nie słyszałem o kimś takim. Chciałem się dowiedzieć więcej, więc zapytałem. - Co on robi?
- Czeka, aż ktoś go zauważy, wtedy zaczyna działać. Znasz ten dreszcz, jaki przebiega ci po plecach, kiedy coś cię bardzo przestraszy? To nie tylko nerwy. Wtedy on stoi za twoimi plecami. - Dlaczego? - zastanawiałem się. - Co robi, kiedy już ktoś go zauważy?
Mój przyjaciel spojrzał w bok. Nie odpowiedział na to pytanie.
- Po prostu go nie wpuszczaj - ostrzegł. - Co masz na myśli? - Może być w pobliżu przez wieczność. - wyjaśnił mój przyjaciel. Może kręcić się wokół twojego domu w nocy, a nawet stać w twoim pokoju kiedy śpisz... Teraz właśnie to robi. Wie, gdzie jesteś. Może spoglądać prosto na ciebie, ale cię nie znajdzie jeśli go nie wpuścisz. - Jak może mnie znaleźć? To znaczy, jak go wpuścić?
Mój przyjaciel spojrzał na drugą stronę drogi jakby się bał, że ktoś może nas podsłuchać. Nachylił się bardzo blisko i wyszeptał: - Jeśli go zobaczysz, jeśli go usłyszysz, albo chociaż nagle zrobi ci się bardzo zimno... nie ruszaj się. Nie rozmawiaj z nim. Nie dostrzegaj go. Nigdy go nie wpuszczaj. - Nie rozumiem. - przyznałem. - Jak można się go pozbyć? - Nie można. - odparł mój przyjaciel cichym, stanowczym głosem. - Kończy mi się czas. - Czas? - powtórzyłem, nie wiedząc, co dokładnie ma na myśli.
Mój przyjaciel pokręcił głową. Drżał, a jego oczy były rozszerzone. W oddali zobaczyłem ciemną postać skradającą się za jego plecami, ale coś powstrzymywało mnie przed odzywaniem się.
- Mój czas dobiegł końca - wymamrotał mój przyjaciel. - Cokolwiek się stanie, nie wpuszczaj go, i cokolwiek się stanie... nie odbieraj.
Coś wciągnęło mojego przyjaciela w ciemność i nie mogłem już go dostrzec. Kiedy chciałem za nim pójść, obudził mnie nagły, głośny dźwięk. Siedziałem w moim pokoju, całkiem ubrany, w butach na nogach. Mógłbym przysiąc, że kiedy szedłem spać nie byłem ubrany. Moje nogi i buty były pokryte pyłem, bolały mnie stopy, a zaraz obok słyszałem głośnie dzwonienie. Po przebudzeniu z tak realistycznego snu byłem jeszcze rozkojarzony, więc nie od razu je rozpoznałem. Było mi bardzo zimno.
Wtedy spojrzałem w dół i zobaczyłem mój telefon. To było źródło dźwięku. Mając w pamięci słowa mojego przyjaciela, nie odebrałem. W końcu telefon przestał dzwonić.
W pokoju było zimno jak w chłodni. Uczucie bycia obserwowanym było tak silne jak wtedy, gdy kładłem się spać. Słyszałem, jak coś rusza się w mojej szafie, ale nie ośmieliłem się poruszyć. Po prostu zamknąłem oczy i czekałem. W końcu usłyszałem oddalające się kroki, wciąż z wnętrza szafy. Tak jakby ktoś szedł niewidocznym korytarzem, chociaż moja szafa jest mała i nie widziałem w niej nic nietypowego.
Gdy kroki całkiem się oddaliły, chłód zniknął.
Tym razem nie udało mu się wejść. Jeśli mój sen był prawdziwy - jeśli to coś w mojej szafie jest tym, kim mi się wydaje - nie wolno mi go wpuścić. Ale sądzę, że wróci dziś w nocy. To właśnie wtedy przychodzi, tak powiedział mi przyjaciel.
Nie wiem co się stało z moim przyjacielem, ale mam nadzieję, że ludzie zapamiętają jego ostrzeżenie. Jeśli czytając ten tekst poczujesz zimno, nie panikuj. Jeśli usłyszysz coś w swoim domu, zignoruj to. Nie możesz pozwolić żeby cię znalazł. Nie wpuszczaj Zimnego Człowieka.